Η λέξη πόνος προέρχεται από το ρήμα παινώ/πένομαι, που σημαίνει «μοχθώ» (εξ ου και επίπονος). Ο Ιπποκράτης τη χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ως ιατρικό όρο που εκφράζει σύμπτωμα νόσου. Ο πόνος πιθανολογείται να είναι το πρώτο σύμπτωμα που δοκίμασε το ανθρώπινο είδος. Σε αρχαία γνωστά κείμενα υπάρχει η άποψη ότι ο άνθρωπος – και ιδίως η γυναίκα – γεννιέται για να πονά. Ο Επίκουρος έγραψε τον 4ο αιώνα π.Χ. ότι «όλα τα έμβια όντα απ' τη στιγμή της γέννησής τους απολαμβάνουν την ηδονή και αμύνονται στον πόνο από φυσικές αιτίες». Ο ίδιος έπασχε από επώδυνες νόσους του στομάχου και τον νεφρών και είχε παρατηρήσει ότι «η απουσία του πόνου είναι η ουσία της ηδονής».

Είναι σχεδόν καθολικά ομολογούμενο ότι η ζωή και οι εμπειρίες ενός καλλιτέχνη επηρεάζουν αποφασιστικά το έργο του. Η πλειονότητα των καλλιτεχνών έχουν παραδεχτεί ότι όλα όσα έζησαν αποτέλεσαν σταθμό για την τέχνη τους. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που η ζωή τους έγινε το  αρχικό αίτιο της τέχνης τους. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει η Φρίντα Καλό.

Η Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderón γεννήθηκε στην πόλη  Coyoacán του Μεξικό στις 6 Ιουλίου 1907. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι γεννήθηκε το 1910, ώστε η γέννησή της να συνδυαστεί με τη Μεξικανική Επανάσταση (1910-1920). Όταν οι Ναζί ξεκίνησαν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αφαίρεσε το e από το όνομά της που ήταν παρήχηση της γερμανικής λέξης Frieden (=ειρήνη) και έκτοτε κράτησε το Frida Kahlo.

Η επιληψία είναι το αποτέλεσμα μιας χημικής ή δομικής διαταραχής του εγκεφάλου.  Εάν  γίνει αποδεκτό ότι ο εγκέφαλος αποτελεί το βιολογικό ισοδύναμο ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, τότε οι νευρώνες εντός αυτού συνδέονται μεταξύ τους, επικοινωνώντας μέσω μικρών ηλεκτρονικών "παλμών".  Ενίοτε, παρατηρείται αφύσικη έκρηξη ηλεκτρικής δραστηριότητας, γεγονός που οδηγεί σε κατάληψη του ατόμου από «κρίση».

   Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί σαφώς ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά και αποτέλεσμα πιθανώς διαταραγμένης προσωπικότητας. Πολλά παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον βίας και ακραίας  συμπεριφοράς, έστω και αν τα ίδια δεν αποτελούν τον άμεσο στόχο της κακοποίησης. Η βία ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι με απογόνους δεν επηρεάζει μόνο το θύμα αλλά και τα παιδιά.

 Ο Francisco José de Goya y Lucientes γεννήθηκε το 1746 στο Fuentetodos της Ισπανίας. Αργότερα μετακόμισε στη Μαδρίτη , όπου και παντρεύτηκε την αδερφή του δασκάλου του και ζωγράφου της αυλής του Καρόλου ΙΙΙ, Francisco Bayeu. Αρχικά σχεδίαζε cartoons και ειρηνικές σκηνές της καθημερινής ζωής, τα οποία υφαντές τοποθετούσαν αργότερα σε ταπετσαρίες. Το 1785 εξελέγη Αναπληρωτής Διευθυντής στη Βασιλική Ακαδημία. Σύμφωνα με το βιογράφο του Rapelli (1999), « Ο Goya είχε ήδη αρχίσει να δείχνει τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς του». Το  1788, επί της βασιλείας του Καρόλου IV, σταμάτησε να ζωγραφίζει και έφυγε για το Cadiz, προκειμένου να μείνει με το φίλο του Sebastian Martinez.

«Η παχυσαρκία είναι υπεύθυνη για περισσότερους θανάτους απ'ό, τι η τρομοκρατία, οι κλιματικές αλλαγές ή ο πόλεμος!»

David Haslam, Πρόεδρος του Βρετανικού Εθνικού Φόρουμ για την Παχυσαρκία, Βαρίατρος, Νοσοκομείο Luton & Dunstable, Μεγάλη Βρετανία
Fiona Haslam, Ιατρός, συγγραφέας του βιβλίου "From Hogarth to Rowlandson: Medicine in Art in Eighteenth Century Britain"

       Ζούμε στην εποχή των κορεσμένων λιπαρών, του έτοιμου φαγητού, της καθιστικής ζωής και αναπόφευκτα του διαβήτη, των καρδιοπαθειών, του γρήγορου θανάτου. Βιώνουμε τον απόλυτο διχασμό: η ζωή μας έχει γίνει κατά πολύ ευκολότερη, αλλά δεν μπορούμε να την απολαύσουμε σύμφωνα με τις προσδοκίες μας. Ένα παχύ σώμα θεωρείται άσχημο, νοσηρό και αποκρουστικό. Υποδηλώνει αποτυχία και κατωτερότητα. Αντίθετα, τα άτομα που ξεχωρίζουν είναι τα λεπτά (πολλές φορές ισχνά), ψηλά και πάντα περιποιημένα. Ήταν, όμως, πάντοτε έτσι; Ήταν πάντα αυτά τα πρότυπα της εποχής; Και ποιος καλύτερος να μας διαφωτίσει από την Τέχνη, τον απόλυτο καθρέφτη των ηθών και εθίμων της κάθε περιόδου.